همانگونه که در فصل 6 دیدیم، برای انتخاب نقاط کلیدی روی اجسام می توانیم از ابزار کمک ترسیمیOSNAP استفاده کنیم.

هرچند می توانیم به کمک این ابزار نقطه ای در وسط یک پاره خط یا کمان (Midpoint)، نقاط چهارگانه روی دایره که به نام ربع خوانده می شوند (Quadrant)، یا نقطه انتهایی پاره خط یا کمان (Endpoint) را بیابیم ولی به عنوان مثال ابزاری برای یافتن نقطه ای به فاصله ای برابر 3/1 طول پاره خط از انتهای آن نداریم (شکل 1). همچنین نمی توانیم با استفاده از ابزار موجود مختصات نقطه ای را در روی یک کمان به فاصله 5 واحد از انتهای آن انتخاب کنیم (شکل 2). به این منظور از دو فرمان DIVIDE و MEASURE بهره می گیریم.

شکل 1) هنوز نمی توانیم نقطه ای به فاصله 3/1 طول پاره خط از انتهای آن را بیابیم.

شکل 2) با ابزارهایی می شناسیم نمی توانیم نقطه ای به فاصله 50 واحد از انتهای کمان انتخاب کنیم.

از آنجا که این دو فرمان به روشی که در زیر با آن آشنا خواهیم شد نقاطی را در روی اجسام انتخابی می چینند، لازم است پیش از اجرای هر کدام از این دو فرمان شکل نمایش نقطه را به گونه ای تغییر دهیم که نقاطی که ترسیم می شوند به سادگی قابل مشاهده باشند. به این منظور همانگونه که از فصل 5 به خاطر داریم فرمان DDPTYPE (صفحه 159) را اجرا کرده شکل دلخواهمان را انتخاب می کنیم.

برای علامتگذاری روی یک جسم (Object) به فواصل مساوی:

1.     این فرمان را اجرا می کنیم:

Command: divide

2.     پس از اجرای فرمان این پیغام ظاهر می شود:

Select object to divide:

در مقابل این درخواست جسم موردنظر را انتخاب می کنیم که می تواند پاره خط، کمان، دایره، بیضی، کمان بیضی، چندخطی، کثیرالمنحنی یا هر جسمی که دارای طول و محیط است باشد.

3.      

Enter the number of segments or [Block]:

دراین مرحله تعداد تقسیمات را وارد می کنیم. این تعداد می تواند عددی بین 2 تا 32.767 باشد.

اگر بخواهیم به جای نقطه در محل تقسیمات بلوکی را درج کنیم، در اینجا گزینه Block را انتخاب می کنیم که در پی آن نا م بلوک موردنظر از ما پرسیده می شود.

این فرمان جسم انتخابی را به فاصله داده شده علامتگذاری می کند، عینا مانند علامتگذاری در روی خطوط به کمک خط کش در نقشه کشی دستی. مراحل فرمان MEASURE بسیار شبیه فرمان DIVIDE می باشد:

1.     اجرای فرمان:

Command: measure

2.      

Select object to measure:

دراینجا جسم موردنظر را برای اندازه زنی انتخاب می کنیم. این جسم می تواند پاره خط، کمان، دایره، بیضی، کمان بیضی، چندخطی، کثیرالمنحنی یا هر جسمی که دارای طول و محیط است باشد.

3.      

Specify length of segment or [Block]:

دراین مرحله فاصله موردنظر را برای اندازه زنی تعیین می کنیم. این عمل می تواند به کمک ماوس و با انتخاب دو نقطه در ناحیه ترسیمی و یا با ورود عددی حقیقی به عنوان فاصله انجام گیرد.

اگر قصد داشته باشیم به جای نقطه در محل های علامتگذای شده بلوکی را درج کنیم، گزینه Block را انتخاب می کنیم و سپس نام بلوک موردنظر را می دهیم.

شکل 3) تقسیم بندی موضوعات به 5 قسمت مساوی

شکل 4) اندازه زنی موضوعات به فواصل 50 واحدی

برای دادن نمای سه بعدی به ترسیمات دوبعدی روش های متعددی وجود دارد که عبارتند از پرسپکتیو ایزومتریک، دیمتریک، کاوالیر، کابینت و ...

از میان روش های بالا تنها اولین روش یعنی پرسپکتیو ایزومتریک به کمک اتوکد قابل انجام است، اما پیش از آن ببینیم در ترسیم ایزومتریک چه قوانینی رعایت می گردد. با نگاهی به شکل 5 می بینیم که در ترسیم ایزومتریک 3 نمای راست، چپ و بالای مکعب قابل رویت می باشند. اگر جسم مورد نظر دارای تقارن نسبت به محور عمودی باشد می توانیم پس از رسم یکی از صفحات راست یا چپ با کمک گرفتن از فرمان MIRROR سمت دیگر را قرینه سازی کنیم.

شکل 5) قوانینی که در ترسیم ایزومتریک رعایت می گردد.

اما اتو.کد صفحات اشاره شده را چگونه در اختیار ما می گذارد؟ قبل از هر چیز باید از ابزار کمک ترسیمی Snap یاری بگیریم.

1.     به کمک ماوس مکان نما را به روی دکمه Snap واقع در نوار وضعیت برده، دکمه راست ماوس را می زنیم و از منویی که باز می شود گزینه Settings… را بر می گزینیم (شکل 4-3، صفحه 128). پنجره گفتگویی Drafting Settings و زبانه Snap and Grid باز می شود.

2.     در ناحیه Snap type & style دکمه رادیویی Isometric snap را روشن می کنیم (گزینه شماره 21 از شکل 4-4، صفحه 129). اکنون وارد حالت ترسیم ایزومتریک شده ایم.

3.     دکمه OK را زده، از فرمان خارج می شویم.

با دقت بر روی مکان نما (cursor) می بینیم که شکل آن تغییر کرده است. با هر بار فشردن دکمه F5 شکل مکان نما باز هم تغییر می کند و کلماتی نیز در سطر فرمان مشاهده می شود (شکل 6).

شکل 6-الف) شکل مکان نما: مختصات متعامد

شکل 6-ب) شکل مکان نما: مختصات ایزومتریک

به ترتیب از راست به چپ: صفحه راست - صفحه بالا - صفحه چپ

با کلید F5 صفحات ایزومتریک را انتخاب می کنیم. هر چند می توانیم با روشن کردن ابزار Snap پرش ها را در جهات موازی محورهای هر کدام از صفحات ایزومتریک محدود کنیم ولی در بسیاری از حالات نیازی به این کار نیست. کافی است ابزار Ortho را روشن نگه داریم و به روشی که قبلا با آن آشنا شده ایم یعنی تعیین جهت توسط ماوس و ورود فاصله از طریق صفحه کلید (direct displacement) ترسیمات را انجام دهیم.

اکنون با رعایت گام های زیر به سادگی می توانیم مکعب شکل 5 را ترسیم کنیم:

1.     اگر Snap در حالت ایزومتریک نیست با گشودن پنجره آن دکمه رادیویی Isometric snap را انتخاب می کنیم.

2.     اگرOrtho خاموش است آن را روشن می کنیم.

3.     فرمان LINE را اجرا کرده، اولین نقطه را انتخاب می کنیم.

4.     برای ترسیم خطوط صفحه راست دکمه F5 را آنقدر می زنیم که وارد صفحه ایزومتریک راست (Right) شویم.

5.     برای ترسیم خطوط صفحه چپ دکمه F5 را آنقدر می زنیم که وارد صفحه ایزومتریک چپ (Left) شویم.

6.     برای ترسیم خطوط صفحه بالا دکمه F5 را آنقدر می زنیم که وارد صفحه ایزومتریک بالا (Top) شویم.

توجه: برای تغییر صفحات ایزومتریک نیازی به خروج از فرمان LINE نمی باشد.

برای ترسیم دایره ایزومتریک فرمان ELLIPSE را اجرا می کنیم.

با فرمان ELLIPSE پیش از این آشنا شده ایم ولی اکنون که در حالت پرش ایزومتریک هستیم با اجرای فرمان ELLIPSE گزینه دیگری به گزینه های این فرمان اضافه می شود: Isocircle

1.     اجرای فرمان

Command: ellipse

2.      

Specify axis endpoint of ellipse or [Arc/Center/Isocircle]:

گزینه Isocircle را انتخاب می کنیم.

3.      

Specify center of isocircle:

مرکز دایره ایزومتریک را تعیین می کنیم.

4.      

Specify radius of isocircle or [Diameter]:

در این مرحله با زدن کلید F5 وارد صفحه ایزومتریک مورد نظر می شویم و سپس شعاع دایره را تعیین می کنیم. اگر بخواهیم قطر دایره را وارد کنیم، ابتدا باید گزینه Diameter را انتخاب کرده سپس عدد مورد نظر را وارد نماییم.

شکل 7 نشان دهنده یک ترسیم ایزومتریک شامل خطوط و دوایر می باشد.

شکل 7) اکنون می توانیم این شکل را به روش ایزومتریک ترسیم کنیم. (توجه: پس از ترسیم دایره های ایزومتریک داخل آنها را با هاشور نوع SOLID پر کرده ایم.)

1.     برخی از فرمان های ویرایشی در حالت ترسیم ایزومتریک قابل استفاده نمی باشند. از آن جمله اند فرمان های FILLET, CHAMFER

2.     برای ترسیم هر شکل دیگری که به موازات محورهای ایزومتریک نباشد باید به روش نقطه یابی عمل کنیم.

فرمان EXPLODE برای تجزیه اجسام مرکب به کار می رود. همانگونه که قبلا اشاره شد اجسامی که به کمک فرمان های RECTANG, DONUT, POLYGON, PLINE ساخته می شوند از جنس LWPOLYLINE می باشند. در صورت اجرای EXPLODE و انتخاب اجسامی که از نوع LWPOLYLINE هستند این اجسام به اجزاء تشکیل دهنده خود که شامل پاره خط و کمان می باشند تفکیک می گردند (این قطعات پهنا (width) خود را نیز از دست می دهند.)

اگر بخواهیم عکس عملی را که EXPLODE انجام می دهد (تجمیع قطعات در مقابل تفکیک آن ها) فرمان PEDIT را اجرا می کنیم:

1.     اجرای فرمان:

Command: pedit

2.      

Select polyline or [Multiple]:

در اینجا جسم مورد نظر را انتخاب می کنیم. گزینه Multiple کمی پیچیده است و در اتوکد پیشرفته بررسی می شود.

بسته به جنس جسم انتخابی یکی از اتفاقات زیر می افتد:

•         اگر جسم انتخابی از جنس پاره خط (Line) یا کمان (Arc) باشد، از ما پرسیده می شود که آیا می خواهیم که جسم انتخابی به چندخطی (Lwpolyline) تبدیل گردد یا نه؟

Object selected is not a polyline

Do you want to turn it into one?

پاسخ منفی سبب خروج از فرمان می شود و با پاسخ مثبت به مرحله بعدی می رویم.

•         در صورتی که جسم انتخابی چندخطی باشد، در این مرحله پرسشی مطرح نمی گردد و یکراست به مرحله بعدی می رویم.

•         می توانیم یک چندخطی 3 بعدی را نیز انتخاب کنیم که در اینجا آن را بررسی نمی کنیم.

•         اگر جسم انتخابی هر چیزی غیر از موارد ذکر شده در بالا باشد، پیغام زیر ظاهر می گردد و اتوکد منتظر انتخاب ما می ماند.

Object selected is not a polyline

Select polyline or [Multiple]:

3.      

Enter an option [Close/Join/Width/Edit vertex/Fit/Spline/Decurve/Ltype gen/Undo]:

اگر چندخطی انتخابی بسته باشد (توسط فرمان های RECTANG, DONUT, POLYGON ایجاد شده باشد یا اگر آن را با PLINE ساخته ایم در پایان گزینه Close را انتخاب کرده باشیم.)، در پیغام بالا به جای گزینه Close گزینه Open مشاهده می شود:

Enter an option [Open/Join/Width/Edit vertex/Fit/Spline/Decurve/Ltype gen/Undo]:

برخی از گزینه های این فرمان مربوط به اتوکد پیشرفته می باشند و تنها بعضی از آن ها را در این کتاب بررسی می کنیم.

برای حذف آخرین قطعه از چندخطی و تبدیل آن از یک چندخطی بسته به چندخطی باز

برای افزودن یک قطعه بین اولین نقطه و آخرین راس چندخطی و تبدیل آن از یک چندخطی باز به چندخطی بسته

این گزینه را وقتی انتخاب می کنیم که بخواهیم قطعات خطی یا کمانی را به چندخطی اصلی ملحق کنیم. (توجه داریم که با اجرای فرمان PEDIT و انتخاب پاره خط یا کمان، این اجسام به چندخطی تبدیل می شوند.) در این حالت کافی است در مقابل پیغام بعدی:

Select objects:

قطعات مورد نظر را انتخاب کنیم و در پایان کلید Enter را بزنیم. توجه به این نکته ضروری است که تنها قطعاتی قابل پیوند با قطعه اصلی هستند که اولا از جنس پاره خط یا کمان یا چندخطی باشند و ثانیا یکی از نقاط انتهایی آن ها روی انتهای چندخطی قرار داشته باشد. البته اتوکد به صورت هوشمندانه قطعات انتخابی را یکی یکی بررسی کرده هر کدام که قابل پیوند به قطعه اصلی باشد به آن ملحق می کند و این بار پیوند بین بقیه قطعات را با جسم جدید بررسی می کند و در پایان تعداد قطعات اضافه شده به جسم اصلی را می نویسد (این قطعات شامل پاره خط ها و کمان ها می شوند):

تعداد segments added to polyline

پس از انتخاب این گزینه و در مقابل پیغام زیر:

Specify new width for all segments:

می توانیم عددی برای پهنای کل چندخطی وارد کنیم و کلیه قطعات چندخطی دارای پهنای ثابتی به اندازه داده شده می گردند.

این گزینه نیز مانند موارد مشابه در فرمان های دیگر سبب لغو آخرین عمل انجام شده و بازگشت به شرایط قبل از آن، بدون خروج از فرمان می شود.

بقیه گزینه ها در اتوکد پیشرفته بررسی می شوند.

شکل 9) فضای کاغذ (راست) و فضای کاغذ (چپ)– نماد دستگاه مختصات نشان می دهد که در کدام فضا هستیم. همچنین پررنگ شدن قاب دور مستطیل سمت چپ بیانگر این است که در دریچه دید مشخص شده هستیم. برای تغییر فضا کافی است مکان نما را به نقطه ای در فضای مورد نظر ببریم (برای فضای کاغذ ناحیه ای در بیرون دریچه های دید) و دو بار تقه بزنیم (double click).

زمانی که نقشه ما آماده چاپ (Plot) می شود فضای کاغذ به خاطر امکاناتی که در آن وجود دارد می تواند به طور موثری به این امر کمک کند. (البته این به این معنی نیست که بدون آگاهی و به کارگیری فضای کاغذ نمی توانیم عمل چاپ (Plot) را انجام دهیم، همانگونه که در فصل 24 دیدیم.) اما پلات گرفتن در فضای کاغذ دارای مزایای بیشماری است، از جمله:

هنگام اجرای فرمان PLOT، اگر در فضای مدل باشیم ملزم به انتخاب چاپگر، ابعاد کاغذ، جهت کاغذ و ... هستیم ولی در صورت استفاده از فضای کاغذ تمامی این تنظیمات پیش از اجرای PLOT قابل انجام و ذخیره سازی و بازیابی است. این کار در فضای کاغذ با استفاده از فرمان PAGESETUP انجام می گیرد.

اگر نقشه ای شامل ترسیماتی باشد که همگی در یک صفحه کاغذ جای نگیرند، اگر از فضای مدل فرمان پلات را اجرا کنیم مجبوریم بخش مورد نظر برای پلات را پس از اجرای فرمان PLOT انتخاب کنیم ولی در فضای کاغذ این عمل پیش از اجرای فرمان قابل انجام است.

در نقشه هایی که شامل بخش های مختلفی می باشند ممکن است لازم باشد مقیاس یک ناحیه از ترسیم با مقیاس ناحیه ای دیگر متفاوت باشد. پلات چنین نقشه هایی، اگر از فضای مدل این کار را انجام دهیم غیرعملی است مگر آنکه پیش از آن با اجرای فرمان SCALE اندازه بخش های مختلف نقشه را تغییر دهیم تا بتوانیم با دادن یک مقیاس در فرمان PLOT (در ناحیه شماره 22 از شکل 24-10 واقع در صفحه 550) از نقشه چاپ بگیریم. در فضای کاغذ با بهره گیری از فرمان MVIEW قادر خواهیم بود بخش های مختلف یک ترسیم را با مقیاس های متفاوت به شکل دلخواه در کنار یکدیگر بچینیم.

در نقشه های 3 بعدی چاپ گرفتن همزمان از نماهای مختلف (به عنوان مثال 3 نما) در فضای مدل امکان پذیر نیست و برای این کار باید به فضای کاغذ برویم و از فرمان MVIEW کمک بگیریم.

در فضای مدل پیش از اجرای فرمان PLOT تصور کاملی از آنچه بر روی کاغذ به دست خواهیم آورد نداریم ولی فضای کاغذ به علت WYSIWYG (این کلمه یک آکرونیم از کلمه What You See Is What You Get است، یعنی آنچه می بینید همان است که به دست می آورید) بودنش نمایی از آنچه پلات خواهد شد را به ما نشان می دهد.

در صورت اندازه گذاری نقشه، ابعاد نوشته ها ی اندازه گذاری (dimension text) و پیکان های اندازه گذاری (dimension arrows) در فضای مدل با انتخاب مقیاس های متفاوت تغییر می کند ولی در فضای کاغذ می توانیم این ابعاد را به نسبت ابعاد صفحه کاغذ تعیین کنیم و اتوکد با تغییر مقیاس دیگر ابعاد اجزاء اندازه گذاری را تغییر نمی دهد. (در شکل 24-4 صفحه 524 در ناحیه زیر تصویر، دکمه رادیویی Scale dimensions to layout (paperspace))

در گروه نقشه های مربوط به یک پروژه، صرفنظر از محتویات آن ها یک عنوان (title) به صورت مشترک در همگی شیت ها (Sheet به معنی برگه ای است که بر روی آن نقشه ترسیم می شود) درج می گردد (شکل 10). این عنوان را به صورت یک بلوک در صفحات کاغذ درج می کنیم و بخش هایی از نقشه را که قصد پلات گرفتن از آن ها را داریم در کنار این عنوان می چینیم (شکل 11).

شکل 10) صفحه ای خالی از نقشه ولی دارای عنوان

شکل 11) نمونه ای از یک نقشه دارای عنوان (title)

با زدن دکمه راست ماوس یر روی زبانه های موجود در نوار چیرمان منویی ظاهر می گردد که شرح هر کدام از گزینه ها ذیل شکل 12 نوشته شده است. برای ایجاد یک صفحه کاغذ جدید این منو را احضار می کنیم.

شکل 12) منوی زمینه مربوط به نوار چیدمان – برخی از موارد مربوط به اتوکد پیشرفته اند و در اینجا شرح داده نمی شوند.

•         New layout: برای ایجاد یک چیدمان (صفحه کاغذ) جدید

•         Delete: برای حذف چیدمانی که بر روی نام آن منو را احضار کرده ایم.

•         Rename: برای تغییر نام چیدمان

با انتخاب هرکدام از زبانه های موجود در روی نوار چیدمان (به غیر از زبانه Model)، برای اولین بار پنجره Page Setup ظاهر می شود که شباهت زیادی به پنجره فرمان PLOT دارد (شکل 13). تنظیمات این پنجره همراه با چیدمان انتخابی ذخیره می گردد. می توانیم این فرمان را در روی هر کدام از صفحات کاغذی که قبلا تعریف کرده ایم اجرا کرده، تغییرات لازم را اعمال کنیم.

شکل 13) پنجره فرمان PAGESETUP – گزینه های این پنجره در فصل 24 (چاپ) شرح داده شده اند.

همانگونه که در بالا توضیح داده شد با اولین بار ورود به هر کدام از صفحات کاغذ که نام آن ها در نوار چیدمان مشاهده می شود، پنجره فرمان PAGESETUP باز می شود و در این پنجره می توانیم تنظیمات موردنظزمان را بر روی صفحه اعمال کنیم. پس از بستن این پنجره و ورود به صفحه کاغذ مستطیلی را می بینیم که کمی کوچکتر از صفحه کاغذ است و درون آن هر چه در فضای مدل ترسیم کرده ایم قابل مشاهده است. این مستطیل یک دریچه دید است. دریچه دید می تواند شکل ها و اندازه های متفاوتی داشته یاشد. برای ایجاد یک دریچه دید، پس از آنکه مطمئن شدیم در صفحه کاغذ قرار داریم، فرمان MVIEW را اجرا می کنیم. اما پیش از اجرای این فرمان دریچه موجود را پاک می کنیم. برای حذف یک دریچه دید کافی است پس از آنکه مطمئن شدیم در فضای کاغذ قرار داریم در روی محیط دریچه دید تقه بزنیم (کلیک کنیم). به این صورت دریچه دید مورد نظر انتخاب می شود. اکنون می توانیم با زدن دکمه Delete یا اجرای فرمان ERASE دریچه دید را پاک کنیم.

1.     اجرای فرمان:

Command: mview

2.      

Specify corner of viewport or

[ON/OFF/Fit/Hideplot/Lock/Object/Polygonal/Restore/2/3/4] :

اگر نقطه ای در روی صفحه ترسیم انتخاب کنیم اتوکد راس مقابل مستطیلی را از ما می خواهد که پس از انتخاب آن دریچه دیدی با ابعاد مستطیل ایجاد می کند.

شرح برخی از گزینه های فرمان MVIEW را در زیر می خوانیم.

با انتخاب این گزینه اتوکد با توجه به حاشیه های کاغذ دریچه دید را دقیقا در میان حاشیه ها ایجاد می کند و نیازی به تعیین ابعاد و نقاط راس دریچه نیست.

درصورتی که در صفحه کاغذ جسمی با محدوده بسته ترسیم کرده باشیم (مانند دایره، مستطیل، چندضلعی منتظم، چندخطی بسته، کپیرالمنحنی بسته و ...) می توانیم این جسم را انتخاب کرده، از اتوکد بخواهیم تا آن را به عنوان دریچه دید به کار ببرد. در پی آن دریچه دیدی با محیط مشابه جسم انتهابی ایجاد می شود و آن جسم حذف می گردد.

با انتخاب این گزینه اتوکد از ما می خواهد که رئوس یک چندخطی را مشخص کنیم، مانند فرمان PLINE، با این تفاوت که گزینه هایی برای تعیین پهنای قطعات وجود ندارد.

شکل 14) دریچه های دید در صفحه کاغذ – پرونده Opera.dwg نام دارد که در پوشه Folder در محل نصب اتوکد قرار دارد. همانگونه که در شکل مشاهده می شود دریچه های دید به شکل های مختلف ایجاد شده اند.

پیش از ترسیم 3 بعدی لازم است که دید خود را نسبت به اجسام 3 بعدی کنیم. به این منظور به سراغ منوی View رفته گزینه 3d Orbit را اجرا می کنیم. این گزینه سبب اجرای فرمان 3DORBIT می شود که به صورت مشابه فرمان ZOOM (گزینه Realtime) امکان تعیین محل و جهت دید را در فضا به ما می دهد.

بسیاری از اشکال 3 بعدی شامل ترسیمات هندسی دو بعدی می باشند که در صفحات مختلف ایجاد می گردند. شکل 15 نشاندهنده مکعبی است که در روی هر کدام از سطوح آن دایره هایی نرسیم شده است. اجزای این شکل 3 بعدی عبارتند از پاره خط و دایره. اما بدون شناخت دستگاه های مختصات قادر به نرسیم آن نیستیم. در اینجا به صورت مختصر فرمان های UCSMAN و UCS و گزینه های مهم تر آن شرح داده می شود.

با اجرای این فرمان پنجره گفتگویی شکل 15 باز می شود که شرح مختصر آن در زیر شکل نوشته شده است.

شکل 15 – پنجره گفتگویی فرمان UCSMAN - برای آنکه محورهای مختصات را به صفحات 6 گانه منتقل کنیم یکی از گزینه های این پنجره را انتخاب کرده، دکمه Set Current را می زنیم.

بیشتر گزینه های این فرمان از منوی Tools قابل انتخابند، لذا شرح گزینه ها را از زیر شکل 16 مطالعه می کنیم.

شکل 16) منوی فرعی New Ucs از منوی Tools

•         World: مختصات سراسری

•         Object: با انتخاب جسمی که نشان دهنده یک صفحه می باشد (دایره، کمان، چندضلعی، چندخطی و ...) به دستگاه مختصات جسم انتخابی می رویم.

•         Face: این گزینه مربوط به اجسام جامد است که هنوز آن ها را نمی شناسیم.

•         Origin: برای تغییر مبدا مختصات بدون تغییر جهت محورها، این گزینه را انتخاب می کنیم.

•         Z Axis Vector: بردار نرمال (عمورد بر صفحه) را تعیین می کنیم و دستگاه مختصات جدید تعیین می گردد.

•         3 Point: می دانیم که هر 3 نقطه ای که بر روی یک خط نباشند یک صفحه را نشان می دهند. این هم یکی از روش های تغییر صفحه کار است.

•         Apply: این گزینه مزبوط به دریچه های دید در فضای مدل است.